Euro może być przystanią stabilności w nadchodzących miesiącach,
frank już nią jest, ale naprawa strefy euro może mu zagrozić  -  tak
wynika z prognoz walutowych zaprezentowanych przez Saxo Bank.

USD – dolar amerykański

Prognoza krótkoterminowa (1 – 3 miesięcy)
Dolar amerykański z oczywistych powodów (wysoki globalny popyt na
ryzyko,  praktycznie  zerowa  stopa procentowa  i  nadmiar  wtłoczonej
w gospodarkę gotówki) był najbardziej  popularną walutą  finansowania
carry trade, zaś ucieczka inwestorów zajmujących pozycje spekulacyjne
może jeszcze przybrać na intensywności, gdy rynek oswoi się z poniekąd
od dawna oczekiwanym zacieśnieniem polityki pieniężnej, które wiązać
się będzie z zakończeniem realizowanego przez Fed programu QE2.
Tymczasem w okolicach przypadającego 30 czerwca „punktu przegięcia”
dolar będzie mieć jeszcze całkiem dobre wsparcie, ponieważ  apetyt  na
ryzyko chwilowo zmalał, zaś rynek szuka właśnie kolejnych aktywów do
napompowania.

Prognoza długoterminowa (6 – 12 miesięcy)
Na horyzoncie nie ma żadnych dobrych znaków związanych z perspektywą
fiskalną   i   strukturalną  –   trzeba   też   podkreślić ,  że  jak  zawsze  jedyną
szansą  na  wzrost  Zielonego  jest  raczej  relatywne   pogorszenie  sytuacji
poza  USA  niż poprawa kondycji  gospodarki krajowej.  Amerykański  wzrost
gospodarczy będzie anemiczny  –  u progu 2012 roku być może nawet pojawi
się recesja związana z wycofaniem bodźców serwowanych dotychczas przez
Fed i szafujący ulgami podatkowymi Kongres.
Przed końcem 2011 r. zapewne należy się spodziewać Homeland Investment
Act  II ,   gdy  Obama  pozbędzie  się  wszelkich  blokad,  dążąc  do  tego, by
gospodarka  wyglądała  jak  najlepiej  przed  zaplanowanymi  na  2   listopada
wyborami.   Po  uchwaleniu  tej  ustawy  do  kraju  mogłyby  powrócić  setki
miliardów dolarów, które dotychczas inwestowano poza USA.

QE3 w jakiejś postaci jest prawdopodobne na początku 2012 r., gdy stopa
bezrobocia przestanie spadać lub gdy okaże się, że stopy procentowe są
niekomfortowo wysokie w kontekście stanu gospodarki. Inflacja bazowa
utrzymuje się  na  niskim poziomie.  Trzecia  runda  QE  mogłaby  wzmocnić
pozycję dolara wyłącznie jeżeli reszta świata w danym momencie będzie
znajdować  się  na  innym  etapie  cyklu  gospodarczego .  Trzeba  jednak
pamiętać, że ostatecznie wszelkie „luzowanie ilościowe” przysporzy
dolarowi wyłącznie poważnych kłopotów.

Niewiadome

Występują  istotne  niewiadome,  które  mogłyby  przyczynić się zarówno do
wzrostów, jak i do spadków dolara. Najważniejszą w momencie powstawania
niniejszego  artykułu  jest  proces  debaty  budżetowej i to, jak Stany poradzą
sobie  z   zagrożeniem  w   postaci  limitu  zadłużenia.  Zakładamy ,  że  przed
ostatecznym  terminem  przypadającym  2  sierpnia  Demokraci  i  Republikanie
zawrą jakiś układ – istnieje jednak ryzyko, że będzie to tylko rodzaj wykrętu
umożliwiającego   odłożenie   prawdziwej   decyzji   do   przypadających  w
przyszłym roku wyborów.  Kolejną i stotną  niewiadomą  jest  ustawa HIA - 2 ,
którą omówiliśmy powyżej.

EUR – euro

Prognoza krótkoterminowa (1 – 3 miesięcy)
Otaczająca  euro niepewność  przez będzie  utrzymywać się na wysokim
poziomie  przez  cały okres czerwcowego przesilenia.  W  krótkim t erminie
oczekiwania  dotyczące stóp EBC  mogą  spaść  nieco  bardziej ,  jeżeli  na
rynkach towarowych wystąpi  kolejna  konsolidacja  ( w  kontekście  polityki
monetarnej i inflacji EBC wspomina częściej raczej o rosnących kosztach
surowców niż o jakichkolwiek dowodach na występowanie spirali cenowo-
płacowej).

Jeżeli chodzi o peryferie strefy euro, to podstawowym scenariuszem będzie
dalsze pozoranctwo  UE  i  EBC ,  które  w celu utrzymania krótkoterminowej
stabilności  nadal  będą  udawać,  że  najlepszym  sposobem  na  ratowanie
bankrutów  jest  udzielanie  im  kolejnych  pożyczek  –  choć trzeba przyznać,
że  pojawiają  się  pewne  oznaki  poważnych  konfliktów  między  unijnymi
politykami a przedstawicielami EBC.  Mamy  też  wzbierającą  falę sprzeciwu
społecznego ,  którego  reprezentantami   mogą   być  choćby  odmawiający
finansowania programów ratunkowych Prawdziwi Finowie.
Bardziej interesujące  w  najkrótszym  terminie  będzie  to ,  czy  w  Grecji
przeprowadzona     zostanie   „  miękka   restrukturyzacja  ”   polegająca   na
przedłużeniu terminów zapadalności w ramach pakietu ratunkowego, któremu
zdecydowanie sprzeciwia się EBC – agencja Fitch stwierdziła na przykład,
że podjęcie takiej decyzji uznałaby za ogłoszenie niewypłacalności.

Prognoza długoterminowa (6 – 12 miesięcy)
W dłuższym terminie możemy się raczej spodziewać utrzymania dotychczasowego
składu  strefy  euro  jako  podmiotu  politycznego ,  przy  czym  zapewne  Grecja
i  Portugalia  lub  Irlandia  będą  musiały  znaleźć  sposób  na  wyjście  z obecnych
kłopotów. Rozmowy o stabilności euro będą jednak wykluczone,  jeżeli  Hiszpania
poważnie zbliży się do strefy zagrożenia  ( nasz  scenariusz  bazowy bynajmniej
nie zakłada takiego rozwoju sytuacji). Jeżeli tak się stanie, skłonność społeczeństw
i polityków  do  sfinansowania  odpowiedniej  wielkości  programu  ratunkowego
może zostać wystawiona na poważną próbę.

Na  froncie  wzrostu gospodarczego niemiecka machina  eksportowa  zostanie
nieco   spowolniona   w   rezultacie  pogorszenia  się  sytuacji  zagranicznej  i
dalszych  problemów  europejskich  peryferii.  Jeżeli  euro wytrzyma kryzys na
rynku obligacji skarbowych  w  średnim terminie,  mogłoby  zaskoczyć,  stając
się  względnie  bezpieczną  przystanią  chroniącą  przed  wahaniami   walut
procyklicznych ,  takich  jak  choćby  dolar  australijski,  o  ile  tylko  w  trakcie
najbliższych  kilku  miesięcy  uda  mu  się  odnaleźć  właściwą  w  drogę, a
peryferia nie zdestabilizują sytuacji raz jeszcze.

JPY – jen japoński

Prognoza krótkoterminowa (1 – 3 miesięcy)
Jen może dysponować potencjałem dalszych wzrostów w krótkim terminie,
jeżeli przewidywana przez Stanleya Druckenmillera reforma budżetu Stanów
Zjednoczonych powiedzie się (jego zdaniem jest prawdopodobna  –  w jej
rezultacie   wzrosłyby   notowania   amerykańskich   obligacji )   lub   jeśli
potwierdzą się przewidywania Billa Grossa dotyczące końca QE2 (panika!
po wycofaniu się Fedu na rynku nie ma kupujących…). Innymi słowy, aby
odpowiedzieć  na  pytanie „ dokąd  zmierzasz,  jenie? ” , musimy  najpierw
odpowiedzieć na pytanie „dokąd zmierzacie, rentowności?”. Należy również
zwrócić  uwagę  na  korelację  carry  trade  opartego  na jenie z  naszym
indeksem carry trade.

Prognoza długoterminowa (6 – 12 miesięcy)
Na    froncie    obligacji    skarbowych    Japonia   może  pełnić   rolę
wykrywającego zagrożenie trującymi wyziewami kanarka – powinniśmy się
nią martwić, jeżeli będziemy mieć do czynienia z epokową hossą na rynku
obligacji   (  czyli   dołkiem   rentowności ) .   Japońskie   obligacje   należy
nieustannie obserwować pod kątem wszelkich oznak przełamania korelacji
z rentownościami w kontekście ewentualnego wzrostu obaw związanych z
zadłużeniem państwowym. Odbudowa zniszczonych terenów będzie również
wymagać importu olbrzymich ilości materiałów budowlanych – dostawcy z
Kraju Kwitnącej Wiśni akurat w tym obszarze nie są potęgą. Po najbliższym
kwartale spodziewalibyśmy się osłabienia jena związanego z możliwością
spadku nadwyżki handlowej.

Panuje powszechny konsensus co do tego, że krajowe źródła finansowania
kłopotliwego japońskiego deficytu budżetowego (czyli legendarni japońscy
ciułacze) zasadniczo wyschły – zwłaszcza w sytuacji, w której tak wysoki
procent populacji w tym roku przechodzi na emeryturę (pierwszy rocznik
japońskiego baby boomu kończy  w  tym roku  65  lat,  zaś  piramida  wieku
ludności bynajmniej nie napawa optymizmem). Mimo iż rolowanie i obsługa
długu może jeszcze przez jakiś czas się udawać, konieczność znalezienia
zagranicznych źródeł finansowania i ewentualnego podwyższenia
oprocentowania obligacji może oznaczać rychłe nadejście kryzysu w
zakresie zadłużenia.

CHF – frank szwajcarski

Prognoza krótkoterminowa (1 – 3 miesięcy)
Frank zasadniczo zachowuje się jak bezpieczna przystań w stosunku do
nękanego problemami euro i radzi sobie raczej dobrze w kontekście spadku
oczekiwań dotyczących rentowności związanych ze zmniejszeniem spreadów.
Gwiazda  franka  może  w  najbliższych  miesiącach nieco  zblednąć,  jeżeli
euro uda   się  zdać  trudny  test  i  rozwiązać problem  kryzysu  na  rynku
obligacji  skarbowych.  W  takiej  sytuacji  rozwój  wydarzeń   na  rynku  może
okazać się dość dramatyczny w związku z obecnym przewartościowaniem
szwajcarskiej waluty w stosunku do pozostałych walut G-10.

.Prognoza długoterminowa (6 – 12 miesięcy)
Przewartościowanie franka w rzeczywistości może w końcu zacząć mu
szkodzić  –  niektóre najnowsze dane sugerują,  że  jest  tak  już  teraz,
ponieważ dotychczasowe pozytywne niespodzianki zaczynają ustępować
miejsca zaskoczeniom nieprzyjemnym. W dłuższym terminie utrzyma się
zagrożenie dalszym umocnieniem pozycji franka, jeżeli europejskie
problemy z zadłużeniem nie zostaną szybko rozwiązane. Jeżeli założymy,
że strefie euro ostatecznie uda się zaprowadzić porządek na niesfornych
peryferiach,a rentowności utrzymają się na w miarę stabilnym poziomie
( przynajmniej  w  krótkim  terminie ),  wyniki  franka  w  perspektywie
przekraczającej najbliższe pół roku mogą przestać zachwycać.

źródł: Forsal.pl